SWO het Bildt

home

contact


besondere bilkerts

agenda


Streken.
Fan 't woord streken kinne je alle kanten út dink. 't Kinne streken weze fan 't reedrijen, 't kinne streken an 'e lucht weze,  't kinne  streken op 'e dyk weze maar 't kinne ok streken weze die't je met 'n een of meer persoanen úthale. Foor dat lêste hew ik maar koazen. As kines mochten je indertiid ok wel 's wat úthale. Wij hadden derfoor an 'e Ouwe-Dyk alle kâns. Een skrikke late befoorbeld deur inenen út 'e staig weg te kommen at d'r een lâns fytste. Die skrok fansels en dan waar 't "smirge kines wille jim dat wel 's late, je skrikke je doad".
Wij lache fanselst. Maar ok hewwe wy wel 's 'n lege beurs op 'e dyk laid en at een die dan oppakke sou dan trokken wy gau an 't toutsy soadat de beurs fort waar at hij of sij him pakke wou. Wij laaien mooi in 'e wâl en dêr hadden se niet altyd erg in. At je ouwer worre gaan die streken d'r meestal niet helendal út. Doe't wy krekt trout waren mocht ik graag bakke. Oven waar d'r niet, dus in 'n bakpan, ok wel wonderpan noemd, op 't een pits petrôlystelty koekys bakke. Duurde lang maar 't lukte. Ok taart worde der in bakt.
Skoanmim waar jareg en ik sou 'n taart bakke. Dat deen ik ok maar in 'n ander doasy stopte ik gyn taart maar 'n baksel fan klaai en stenen. Leek krekt echt. 'n Bitsy slagroom deen wonderen. Se nom my dat niet in dank ôf, waar lilk en doe't de echte taart op 'e tafel kwam waar 't nag niet over. Ik had 't goed bedurven.

Een fan de mooiste hew ik altyd fonnen dat ik met Stannemet foor 't eerst myn fals gebit d'r in had. Ik had de mônd fol. Die waar al wat weken leeg weest en ik had met de tannedokter ôfpraat foor Stannemet kon ik de tannen ophale. Met 'e lege mônd na Stannemet dat kon niet, at je nag in 'e twintig binne. Dat gebeurde ok, maar o wee, dat waar wat. Maandegs waar d'r teneel bij Lautenbach op 'e saal. Prate gong moeilik en danse nadat 't teneel ôflopen waar niet fijn, de mônd waar dos nag wel pynlik. Piet van Dijk kwam fan ônderen ôf met 'n bordsy met 'n gebit d'r op. Hij komt foor my staan en froeg: "mist ok wat, deuze tannen fon ik ônder bij 't hússy dink meskien hest se ferloren". Nou dan motte je lache en de hele ploech wêr at wy bijsatten ok fansels. En lache kon ik hest niet met die mônd fol. De tannen had-y wel fonnen waren ôfspoeld en op 'n bordsy laid fan wie at se waren hore je later en die persoan had alles ôfsocht. Lautenbach wist d'r fan dus kwam alles wat dat betreft weer op syn poatsys terecht.

Iis Andringa kon d'r ok wat met. Wij speulden met de korstiiddagen altyd teneel. Bij de eerste opfoering kwam-y in 'e kleedkamer in in syn ondergoed. Hij saai: "ik hew thús de boel maar útdeen bin ik hier wat eerder klaar". Allegaar mosten wy ferskriklik lache fansels, met deur de senuwen, maar later bleek hij had 't krekt foor at-y de kleedkamer inkwam útdeen. Mooie herinnerings an al deuze streken.